The Shining

หนังเรื่องนี้ติดลิสต์หลายอย่างในใจผมมาก หนังในดวงใจ, หนังสยองขวัญในดวงใจและเป็นหนังของผู้กำกับระดับปรมาจารย์อย่าง Stanley Kubrick ที่ผมชอบมากๆ เหตุผลตรงนั้นก็คงเป็นหนังผีที่ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่ โมเดิร์นมากครับ คือแม้อายุของหนังจะมากกว่า 35 ปีแล้วแต่องค์ประกอบต่างๆ ในหนังดูโมเดิร์นล้ำสมัย มาดูในยุคนี้ยังสึกว่ามันยังเจ๋ง มันยังส่งผลต่อคนดูได้ ทั้งการเคลื่อนกล้องที่ช่วยสร้างความระทึกขวัญ หวาดกลัวว่ามันจะโผล่มา ซาวน์ประกอบที่ฟังดูได้หลอนจับใจคนดูมาก ต้องพูดว่าฉากสยองขวัญแบบผีจะๆ ในเรื่องมันก็ไม่ค่อยมากมายอะไรนักหนาแต่เพราะบรรยากาศการจัดฉากในเรื่อง โรงแรมใหญ่โตโอ่งโถงแต่อยู่กันแค่ 3 คนห่างไกลจากการติดต่อ การวางกล้องอะไรต่างๆ บวกกับการแสดงของแจ๊ค นิโคลสัน ...ที่เเสดงออกมาได้อย่างน่ากลัว เเละจิตไม่เเพ้ผีในเรื่องเลย นับเป็นอีกหนึ่งงานมาสเตอร์พีซในการแสดงของเฮียแจ๊คแกเลยครับ

หนังลึกลับๆ บรรยากาศหลอนๆ ฆ่าคนดูด้วยเสียงซาวน์หลอนๆ ระดับน่ากลัวขี้หดตดหายแบบนี้แหละครับที่ผมชอบ ดูจบแล้วก็ยังมีประเด็นให้คิดต่อ เป็นหนังสยองขวัญที่ไม่ใช่ดาดๆ ทั่วไป ดูเป็นหนังผีที่มีองค์ประกอบล้ำๆ เป็นแนวสยองขวัญปรัชญาครับ ไม่ได้ให้ใจความสำคัญที่การหลอกหลอนของผีแบบเอาเป็นเอาตายหรือตุ้งแช่แต่อย่างใด ...เพราะแม้หนังจะโชว์การหลอกหลอนของผีในระดับที่ไม่มากแต่ก็สร้างความน่ากลัวได้น่าสะพรึงมาก

อ้อ ใครที่ดูจบแล้วเกิดชอบหรือติดใจในหนังผีเรื่องนี้ ขอแนะนำให้ดูต่อที่หนังกึ่งสารคดีเรื่อง Room 237 เป็นหนังสารคดีที่ว่าด้วยหนังเรื่อง The shining ทุกประเด็น ทุกข้อสงสัย ข้อสันนิษฐาน ถูกแจกแจงเอาไว้อย่างน่าทึ่งในหนังสารคดีเรื่องนี้ครับ หนึ่งในนั้นคงเป็นการสันนิษฐานว่า สแตนลีย์ คูบริคทำหนังเรื่องนี้เพื่อสารภาพว่าเขาช่วยนาซ่าจัดฉากยานอพอลโลไปดวงจันทร์ !!

10/10
เนติพงษ์ สิงหะ

​

เราก็ยังเป็นคนที่ตั้งปณิธานกับตัวเองเสมอว่าจะไม่ดูหนังสยองขวัญ555 คือตั้งแต่เห็นเรื่องนี้ ซึ่งได้ยินคนพูดถึงบ่อยมาก รวมถึงได้รับการยกย่องมาตลอดว่าเป็นยอดของหนังสยองขวัญ ยิ่งได้ยินอย่างนั้นเราก็รู้ได้เลยว่ามันต้องน่ากลัวมาก และทำให้เราไม่กล้าดูสักที แต่ไม่รู้ว่าไปอ่านเจอหรือไปเห็นอะไรมาทำให้อยู่ดีๆก็อยากดูหนังเรื่องนี้มากๆ สุดท้ายก็เลยเอาวะ ตัดสินใจดู แต่ดูแบบไม่ใช่ตอนกลางคืน ไม่ได้อยู่คนเดียวไรงี้555 พอมีฉากจะน่ากลัวก็เอนโทรศัพท์หลบงี้555 แล้วก็พบว่าแม่งโคตรเจ๋ง ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมถึงได้รับการยกย่องและพูดถึงมานานขนาดนี้

คือเราไม่รู้นะว่าเนื้อเรื่องหลักๆของมันคืออะไร ที่รู้มีแค่ว่าอยู่ดีๆแจ็ค นิโคลสันก็เกิดบ้าไล่ฆ่าลูกเมียขึ้นมา เอาจริงๆตอนแรกนึกว่าเขาเป็นคนใช้ ช่างไม้อะไรที่เป็นโรคจิตแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ555 แล้วพอดูจบก็พบว่า เห้ยนี่แม่งไม่ใช่หนังสยองขวัญจ๋านะ มันออกจะเล่นกับภาพและเสียงที่บีบอารมณ์คนด้วยซ้ำ ไอ้พวกฉากน่ากลัวๆ jump scare นี่แทบไม่มีเลยนะ แต่ที่หลอนน่าจะเป็นการแสดงกับอารมณ์ของหนังที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและเยือกเย็นได้อย่างไม่น่าเชื่อมากกว่า

บทดีมาก คือตั้งแต่ปูเรื่อง ตั้งแต่เดินเรื่อง คือพอดูจบแล้วรู้สึกว่ามีอะไรให้ไปคุยพูดถกเถียงกันได้ต่อ เพราะหนังมัน symbolic มาก ทั้ง room 27 หรือภาพถ่ายในตอนจบของเรื่องที่ทำให้รู้สึกว่าจริงๆแล้วลึกๆเรื่องมันมีอะไรมากกว่านี้ให้เราค้นหาเยอะ อย่างตัวแดนนี่เองที่ตอนแรกเราก็นึกว่าเด็กธรรมดาที่มาเพิ่มให้หนังน่าเอาใจช่วยขึ้นก็กลายเป็นว่าไม่ใช่แค่เด็กธรรมดาขนาดนั้นแต่กลับเป็นเด็กที่มีพลังจิต ซึ่งไอ้พลังจิตเนี่ยแหละที่กลายเป็นว่าส่งหนังให้น่าสนใจเข้าไปอีก เพราะตอนนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับสภาพอารมณ์ของคนปกติแล้ว แต่ดันไปเกี่ยวกับพลังจิต เหนือธรรมชาติไปอีก ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ใส่มา แล้วน่าเอาไปต่อยอดตัวละครมากๆ อากิระสุดๆ

​

เรื่องภาพคือเทพมาก มันกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เราหลงรักสแตนลีย์ไปเลย คือเรารักภาพแบบนี้มาก มันจัดฉากสวยมาก และทุกอย่างสมมาตรไปหมด เรื่องการเล่นโทนสีงี้ มุมภาพงี้ ฉายมุมกว้างให้เห็นความว่างเปล่ายิ่งทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัย บวกกับเพลงดนตรีที่เงียบ หรือบางทีมาก็เป็นเสียงเคาะเบาๆหรือเสียงหวีดหูที่ไม่ได้นึกว่ามาจากตัวหนัง คือพอภาพกว้างรวมกับความเงียบก็แปรเป็นบรรยากาศความไม่น่าไว้วางใจที่ทำให้เราหลงรักไปเลย

สรุปเป็นเรื่องที่ควรดูเลยนะ ยิ่งคนชอบดูหนังตีความงี้ สัญลักษณ์เรื่องนี้คือจัดเต็มมาก แล้วเนื้อเรื่องมันสนุกอ่ะ การแสดงแม่งเทพ ภาพแม่งสวย คือเรารู้สึกว่าคุ้มมากที่ได้ดู แล้วถ้าพูดถึงว่ามันสมศักดิ์ศรีหนังสยองขวัญไหม เราว่าสมนะ ถึงไม่มีฉากหวาดเสียวเลือดสาดน่ากลัวแต่กลับสร้างอารมณ์ได้อย่างดี คือรักเลยอ่ะ