The Hateful Eight : แปดพิโรธ โกรธแล้วฆ่า

มันเป็นหนังคาวบอยที่ โหด ดิบ เถื่อนมากๆ แต่ดันสนุก

ผมชอบเรื่องราวที่เหมือนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา แบบ คนแปลกหน้าต่างต้องมาเดินทางร่วมกัน และมีความเชื่อมโยงกันโดยที่ความเชื่อมโยงนั้นมันค่อยๆถูกเปิดเผยไปเรื่อยๆ

ฉากหน้าของหนังเรื่องนี้คือ หนังคาวบอย แต่มันแค่ฉากหน้าเท่านั้น เนื้อในมันคือ ความบ้าของ เควนติน(ผู้กำกับ)ซึ่งเขา ใส่เอาไว้แบบจัดเต็มทั้งเรื่อง

ดาราหลายๆคนในเรื่องถ้าไม่เปิดเครดิตดูก็แต่งหน้าซะจนจำแทบไม่ได้ สมแล้วที่นี่คือหนังของ เควนติน

สรุปโดยรวม

เป็นหนังที่ถือว่า พีค สุดๆตั้งแต่ เควนตินทำหนังมา (ในความคิดผมนะ)

ด้วยมิตรภาพ
'พล มูฟวี่ ไรเดอร
310160

คะแนน
10/10

ผลงานเรื่องที่ 8 ของเควนติน ทารันติโน่ ผู้กำกับที่ผมชื่นชอบมากที่สุดคนหนึ่ง ที่ในเรื่องนี้ยังคงสไตล์เอกลักษณ์ไว้อย่างคงเส้นคงวา ความบ้าระห่ำในการเล่าเรื่องยังคงทำงานประสิทธิผลกับคนดู แม้ว่าในชั่วโมงแรกของหนังจะเต็มไปด้วยบทสนทนาชนิดน้ำไหลไฟดับ แต่ตามเอกลัษณ์ของเควนตินเลย บทสนทนาเหล่านั้นไม่เพียงถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปูเรื่องราวตัวละครแต่ยังมีความแสบคัน ต่อล้อต่อเถียงในเรื่องที่คุยกันและยอกย้อนอย่างที่สุด นั่นจึงเป็นเหตุผลให้บทสนทนาในหนังของผู้กำกับคนนี้ไม่ดูน่าเบื่อ ...

หนังถ่ายทำด้วยฟิล์ม 70 มม. แบบที่มหากาพย์ภาพยนตร์สมัยก่อนใช้ถ่ายทำภาพวิวทิวทัศน์ที่ยิ่งใหญ่กัน เลยให้อารมณ์คารวะหนังแนวคาวบอยยุคคลาสสิค แม้ตัวละครน้อยแต่การเล่าเรื่องมีความน่าสนใจ ปูมหลังของตัวละครทุกตัวมีมิติหมด ความสนุกมือของเควนตินก็คงจะอยู่ที่การหลอกล่อผู้ชมให้ตายใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นบนจอภาพยนตร์ ก่อนที่เขาจะสับเปลี่ยนเกียร์ให้เกิดเหตุที่ไม่คาดฝันจนทำให้ 1 ชั่วโมงแรกของหนังเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นเร้าใจและมันส์ในอารมณ์ชั้นดี ไม่ว่าหนังจะเปลี่ยนมูด เพิ่มรสชาติความเข้มยังไง แกก็ยังคงเอาอยู่ ซึ่งถ้าใครกำลังรอฉากที่ว่านี้ตลอดหนึ่งชั่วโมงแรกของหนัง รับรองว่ามันส์สะใจคอซาดิสม์แน่นอน

สรุปว่า The hateful eight ยังเป็นหนังที่รับประกันในความสนุกได้แม้อาจจะยืดยาดจนชวนหาวไปหน่อยสำหรับใครบางคน แต่ถ้าชอบแนวนี้หรือเป็นแฟนคลับผู้กำกับ ก็ต้องบอกเลยว่าเฮียแกยังคงพลังพลุ่นพล่านเช่นเดิม เพิ่มเติมคือความบ้าระห่ำและอารมณ์ขันร้ายๆ เเบบเจ็บตัวจนแทบเจ็บปวดแทนตัวละครกันเลยทีเดียว... เป็นหนังอีกเรื่องที่ผมชอบอย่างเเรงครับ

8.5/10
เนติพงษ์ สิงหะ

The Hateful Eight เป็นหนังที่พูดยากว่าควรแนะนำให้ไปดูหรือไม่,ด้วยฝีมือกำกับของเควนติน ตารันติโน่ ผู้ขึ้นชื่อว่า ‘คัลท์’ –สไตล์จัด ไม่ว่าจะเป็น : พล็อตเรื่องตามใจฉัน(ให้เยอรมันยึดฝรั่งเศสก็ทำมาแล้ว),ตัวละครพูดจนลิงหลับ,ฉากแอคชั่นดิบเถื่อนเลือดท่วมจอ ฯลฯ เหล่านี้ผู้ชมจะชอบหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับจริตคน แต่ไม่ว่าจะชอบหรือชังอย่างไร ขอบอกเลยว่า The Hateful Eight นั้นไม่ใช่หนังห่วย

ใน The Hateful Eight เควนตินก็ยังคงสไตล์ของตัวเองไว้ แปลกใหม่บ้างตรงวิธีเล่าเรื่องที่คล้ายกับละครเวที กล่าวคือ: มีฉากเดียว(ตัวละครต่างปูมหลังถูกสถานการณ์บังคับให้อยู่ในที่เดียวกัน),ดำเนินเรื่องด้วยบทสนทนา,ตัวละครน้อย(ไม่มีการนำคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องมาเดินผ่านกล้องเฉยๆ),มีการคั่นเรื่องเป็นองก์(chapter) โดย 2 chapterแรกนั้นเป็นบทสนทนาล้วน ๆ- chapter 3 เริ่มมีการเคลื่อนไหว และไต่ระดับความพีคขึ้นไปเรื่อยๆจนนำไปสู่ฉากบู๊ระเบิดเถิดเทิงท้ายเรื่อง – สิ่งหนึ่งที่ไม่อยากให้พลาดคือฉากสนทนาเนิบเนือยในช่วงต้นซึ่งเป็นการปูพื้นฐานตัวละครและจะถูกนำไปขมวดปมเข้มข้นในตอนท้าย (และยิ่งมีพื้นฐานประวัติศาสตร์สงครามกลางเมืองอเมริกาด้วย บทพูดยาวๆนั้นจะไม่น่าเบื่อเลย)

อีกเรื่องที่น่าพูดถึงคือฉากบู๊อันเปลืองเลือดปลอมเป็นที่สุด ดิบเถื่อน ไร้ดราม่า-ความปราณี เอาสะใจล้วนๆ—เมื่อเทียบกับDjango Unchained หรือ Inglorious Basterd ถือว่าสเกลเล็กกว่า (ตัวละครแปดตัวกับปืนคนละกระบอกระเบิดเขาเผากระท่อมก็กระไร) แต่ความโฉ่งฉ่าง-หลุดโลกยังมาครบ

เควนตินสร้างตัวละครได้มีเสน่ห์แม้กระทั่งตัวประกอบอดทน—ซึ่งต้องชื่นชมนักแสดงด้วยว่าถ่ายทอดออกมาได้ดี (โดยเฉพาะ Walton Goggins ในบทของนายอำเภอ Mannix) , ลำดับเรื่องได้ดี,วางรายะเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้รายทางก่อนจะดึงมาร้อยเป็นเรื่องเดียวกันได้อย่างน่าชื่นชม


สรุป : 8/10