ส่ม ภัค เสี่ยน

อารมณ์เหมือนดูแหยม ยโสธร ในเวอร์ชั่นยุคปัจจุบัน ไม่ได้ย้อนอดีตแบบต้นฉบับของหม่ำ เพ็ชรทาย แต่จุดอ่อนอย่างนึงในหนังแหยมยโสรภาคหลังๆ ของหม่ำ เพ็ชรทาย (เรื่องนี้ก็ยังตามมาคล้ายกันอีก ...เพียงแต่เอ็ม บุษราคัมกำกับ) ...คือเมื่อหนังเดินมาสู่กลางเรื่อง เนื้อหาหนังมันเริ่มจะไม่ไปไหน จะยืดยื้อ หมดเวลากับการเสียใจของตัวละครที่ดูไม่ไปไหนมาไหนสักที มันจะมีภาพตัวละครนั่งซึมเศร้ากับปัญหาความรัก หรือแม้เเต่พยายามใส่ดราม่าเข้ามาให้ดูมีโหมดจริงจัง บีบชีวิต ก่อนจะสรุปสู่ไคลแม็กซ์ด้วยซีนมิวสิคคัล (แบบแหยม ยโสธร)



...เรื่องนี้ก็เช่นกัน เนื้อเรื่องอะไรต่างๆ มันก็มีช่องโหว่อยู่เเล้วแหละ เพียงเเต่ว่าเรื่องนี้ซับพล็อตฉากแทรกย่อย ค่อนข้างเยอะ ซึ่งส่วนใหญ่เน้นมุกตลกเป็นฉากๆ เรื่องหลักใหญ่ๆ อย่างพาร์ทของเสี่ยน ส้ม ภัค เส้นเรื่องก็ดูไม่มีไรมากอย่างที่กล่าวไปข้างต้น ถ้าเล่าแบบเจาะจงเฉพาะๆ หนังก็คงสั้นลงกว่านี้ ...แต่ในเรื่อง หนังแทรกฉากอื่นๆ เข้ามาราวกับจะทำให้หนังเดินต่อไปได้ในอารมณ์ที่ฮาสุดขีด ไม่น่าเบื่อเกินไปกับความดราม่าที่ดูง่ายและทำให้หนังยาวขึ้น ทั้งที่ดูสอดคล้องกับเนื้อเรื่องและที่แทรกเข้ามาเพราะเป็นมุกตลกชง ตบ ภายในคราวเดียว ซึ่งมันก็ได้ผลดีมาก (โดยเฉพาะกับกลุ่มคนดูเป้าหมายหลัก) ราวกับว่าได้ดูหนังเเบบหม่ำ แต่ใส่รสชาตินัวๆ ใหม่ๆ ให้อีกนิด...



แม้จะดูลั่กล้น เล่นง่ายไปบ้าง เนื้อหาสาระก็คงไม่ต้องไปคิดอะไรให้มากความ จุดด้อยของหนังที่มีอยู่ ...เเต่เสียงหัวเราะของคนดูกลุ่มเป้าหมายหลักที่ลั่นสนั่นในโรงนับ 40 กว่าชีวิตตลอดเรื่องของหนัง ก็คงเป็นเครื่องยืนยันในระดับหนึ่งได้ว่า เอ็ม บุษราคัม ...ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งกับหนังเรื่องแรกของเธอแล้ว เพราะเป้าหมายหลักของหนังเรื่องนี้อยู่ที่กลุ่มคนดูทางภาคอีสานและกระแสหนังรักแบบไทบ้าน ก็ยังคงทำงานได้ดีเต็มประสิทธิภาพ

ใครคอหนังหม่ำ จ๊กมก หรือชอบหนังตลกเรียกเสียงหัวเราะแบบฉบับภาษาอีสานก็ขอเชิญครับ

7/10
เนติพงษ์ สิงหะ