Jackie: หม้ายหมายเลขหนึ่ง

​

เรานั่งขนลุกกับตัวอย่างของหนังเรื่องนี้ในโรงที่ฉายแปะหน้าเรื่องอื่น ทั้งการตัดภาพ การใส่เพลง การเลือกบทพูด และที่สำคัญการแสดงของนาตาลี พอร์ตแมนในตัวอย่างช่างทรงพลังจนเราอยากจะดูมากๆ และยังโปสเตอร์สะดุดตา สีแดงที่มีชื่อเรื่องเขียนไว้ด้วยฟอนต์เรียบง่ายแต่ดูดียิ่งทำให้เราอยากดูหนังเรื่องนี้เข้าไปอีก
หลายคนน่าจะรู้จักอยู่แล้วอย่าง จอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ เคนเนดี หรือประธานาธิบดีคนที่ 37 ของสหรัฐอเมริกา เรื่องของเขาโด่งดังมาก ยิ่งเพราะเขาถูกลอบสังหาร ทำให้คนยังไม่ลืมเขาและจดจำมาจนถึงทุกวันนี้ถึงแม้จะผ่านเวลามานานตั้งแต่ปี 1963 แล้วก็ตาม
เรื่องนี้พาเราไปดูแจคเคอลีน เคนเนดี หรือสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ภรรยาของจอห์นในตอนนั้น เธอเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆจอห์นตอนเขาโดนลูกกระสุนยิงอัดหัว เธอเป็นคนที่นั่งกุมกะโหลกของเขาไว้จนไปถึงโรงพยาบาลในชุดที่เปื้อนเลือด หนังพาเราไปตามดูเหตุการณ์ของเธอหลังจากนั้น เป้าหมาย และสิ่งที่เธอต้องการจะทำกับการตายของสามีและพ่อของลูกของเธอ
หนังนำเสนอผ่านการสัมภาษณ์ของนักเขียนข่าวคนหนึ่งที่มาสัมภาษณ์เธอหนึ่งอาทิตย์ให้หลังจากเหตุการณ์ เรื่องราวไม่ได้เรียงตามลำดับสักทีเดียว แต่เรียงตามคำถามที่เธอได้รับ ภาพเหตุการณ์โผล่ขึ้นมาเหมือนเป็นความนึกคิดของเธอ

​

อย่างแรก เรื่องบท เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้เล่นๆ เอื่อยๆ บางฉากก็อาจเผลอหลับได้เลย ด้วยความที่สร้างจากเรื่องจริงและเราว่าหนังเน้นอารมณ์มากกว่าเหตุการณ์ตื่นเต้นชวนระทึกขวัญ บทเลยอาจจะไม่ได้ดีมากนัก แต่ที่ดีจริงๆคือตัวนักแสดง เรารู้สึกว่านักแสดงเรื่องนี้ทุกคน ตั้งแต่ตัวหลักยันตัวประกอบมีความเป็นธรรมชาติและรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน โดยเฉพาะนักแสดงนำอย่างนาตาลี พอร์ตแมน เราผ่านตางานของเธอมาค่อนข้างเยอะระดับหนึ่ง ทำให้พอเราดูแล้วเรารู้เลยว่าในหนังนี้ไม่ใช่ตัวเธอ เธอกำลังสวมบทบาทของคนอื่นอยู่ ทั้งการพูด การใช้น้ำเสียง การแสดงสีหน้าท่าทาง โดยเฉพาะวิธีการพูดนี่ชัดเจนว่าเธอศึกษามาอย่างดี การถ่ายทอดอารมณ์แค่เพียงน้ำเสียงก็ทำให้เราเข้าถึง ถือว่าแสดงได้สุดยอดมากๆจนเราขนลุก เรียกได้ว่าถ้าหนังเรื่องนี้ไม่มีนาตาลี พอร์ตแมนก็อาจจะเป็นหนังดาดๆทั่วไปเรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้
อีกอย่างที่เราชอบแต่ไม่รู้คนอื่นจะชอบด้วยไหมคือการถ่ายภาพ ภาพให้ความรู้สึกเก่าๆเหมือนย้อนกลับไปในยุคนั้นจริงๆ ภาพ noise เยอะๆพร้อมกับคอสตูมและสถานที่ที่ช่างถูกจริตเราเหลือเกิน รวมไปถึงการตัดต่อที่เรารู้สึกชอบ การใช้เพลงกับการตัดฉากเชื่อมเข้าด้วยกันมันลื่นไหล ถึงแม้หลายฉากจะอืดและน่าเบื่อแต่เราก็ชอบจริงๆ โดยเฉพาะบทพูดหลายๆบทในเรื่องโดยเฉพาะบทสุดท้ายที่คุยกับบาทหลวง มันเหมือนเป็นบทสรุปว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงต้องทำขนาดนี้กัน เราชอบตอนจบมาก การถ่ายภาพสวยงามทิ้งอารมณ์ไว้กับตัวหนังสือชื่อเรื่องที่ขึ้นพร้อมกับเสียงที่ค่อยๆหายไป
ถามว่าควรดูไหม ถ้าคุณอยากดูนักแสดง ควรเป็นอย่างยิ่ง แต่ถ้าอยากได้ความตื่นเต้นหรือเหตุการณ์รายละเอียดในประวัติศาสตร์จะผิดหวังเอาซะเปล่าๆ แต่ยังไงเราก็แนะนำให้ดูสุดๆเพราะการแสดงเทพๆแบบนี้มันช่างดีต่อใจจริงๆ