Confession : คำสารภาพ

เป็นหนังล้างแค้นเรื่องหนึ่งที่ดูแล้วรู้สึกชอบมากๆ

แต่ทว่าข้อดีและข้อเสียของหนังเรื่องนี้อย่างแรก อยู่ที่ตอนต้นของเรื่อง ที่ดำเนินเรื่องได้เนิบช้ามาก

ใครที่ใจร้อนอาจจะเบื่อแล้วพาลไม่ฟังเอาเสียดื้อๆ

แต่ความช้านั้นมันมีดีตรงที่หนังค่อยๆบอกเราถึงความเป็นมาของเรื่องราว ผ่านตัวละครครูสาว ที่เล่าเรื่องของเด็กสองคนที่ฆ่าลูกเธอ แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเด็กทั้งสองยังเป็น “ผู้เยาว์” จึงได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายเยาวชน

เธอจึงเลือกลงมือแก้แค้นด้วยตัวเอง ซึ่งวิธีแก้แค้นเธอก็สุดยอดที่จะบรรยายเลยจริงๆ

เพราะฉะนั้นเราจึงแนะนำให้คุณพยายามอดทนกับสามสิบนาทีแรก แล้วจะไม่ผิดหวัง.


ข้อดีอีกข้อที่เราชอบคือการที่ทุกตัวละครมีปมทางจิตที่ต่างกัน

ทั้ง “A” ที่ชอบเรียกร้องความสนใจ พยายามทำทุกทางเพื่อให้แม่สนใจแม้กระทั่งเป็นฆาตกร หรือ“B” ที่ไม่มีใครสนใจ อยากมีเพื่อน ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ก็เป็นฆาตกรเช่นกัน

มีจุดที่ชอบอีกมากมายที่อยากเล่า แต่เกรงว่าจะเผยเนื้อหาสำคัญของหนังจนเกินไป

แนะนำว่าให้ดูเถอะ มันสนุกจริงๆ

เป็นหนังที่ดี ให้ห็นถึงสังคมครอบครัวที่โทษคนอื่นเห็นดีเห็นงามกับลูกตัวเอง สังคมโรงเรียนที่แบ่งแยกชนชั้น
ชอบที่หนังสื่ออารมณ์ได้ดี ควรดู สำหรับคนที่ชอบแนวนี้ควรดู

​

เรียกว่าเป็นหนังญี่ปุ่นที่เราชอบที่สุดเลยก็ว่าได้ เราเห็นคนพูดถึงเยอะมาก แต่ตอนแรกก็นึกว่าจะเป็นหนังเลือดสาดเอามัน เกรดบีหน่อยๆ ปรากฏว่าไม่ใช่แฮะ นี่มันดราม่าหนักสุดๆแล้วก็ทำออกมาอย่างโคตรประณีตมีเกรดเลยนี่หว่า

เรื่องราวว่าด้วยคุณครูสาวที่โดนเด็กนักเรียนในห้องฆ่าลูกสาวน้อยของเธอทิ้ง ความแค้นของเธอสั่งสม ก่อนออกจากโรงเรียนไปจึงเอาเลือดที่มรเชื้อเอชไอวีใส่ในนมให้เด็กทั้งสองคนนั้นดื่มเพื่อรับกรรมหลังจากนั้น เห็นไหมเรื่องย่อโคตรฮาร์ดคอร์ ตอนแรกเราอ่านคือครูกับนักเรียนไล่ตามล่าแก้แค้นกันกลับไปมา แต่เห้ย เด็กสองคนนั้นเป็นแค่เด็กม.ต้นว่ะ... คือจบเลยภาพความฮาร์ดคอร์ทั้งหลาย และหลังจากนั้นเราก็สงสัยทันทีว่าเรื่องจะเดินไปในทางไหนต่อ

หนังแบ่งเป็นหลายๆองก์ค่ะ เริ่มจากการปูเรื่องก็คือพาร์ทของคุณครู ไปจนถึงพาร์ทของเด็กชายคนแรก เด็กสาวอีกคน และเด็กชายคนที่สอง แต่ถ้าอ่านนิยายจะพบว่ามันมีอีกพาร์ทค่ะคือพาร์ทของแม่เด็กชายอีกคนหนึ่ง เรื่องราวจะเล่าสลับไปเป็นเรื่องราวของแต่ละคน เราจะได้รับรู้ถึงความคิด อดีต และเหตุผลต่างๆที่หล่อหลวมให้เขาเป็นคนแบบนี้ ซึ่งเรากลายเป็นรู้สึกเห็นใจในทุกๆตัวละคร หนังมันพาไปสำรวจลึกมากเลยแหละ

​

สิ่งที่เราหลงใหลในเรื่องนี้มากน่าจะเป็นนักแสดง เพราะก็ต้องยอมรับแหละนะว่าถึงบทดี deep แค่ไหนแต่ถ้าถ่ายทอดออกมาไม่ได้ก็จบกัน ที่เราทึ่งน่สจะเป็นเพราะนักแสดงในเรื่องหลักๆนั้นยังอายุแค่หลักสิบต้นๆแต่สามารถทำให้เราอินกับเนื้อเรื่องได้มากเหลือเกิน ถึงบางส่วนมันจะดูเวอร์ไปบ้าง แต่ไม่รู้ทำไมเราถึงรับรู้รสความอึดอัดเจ็บปวดของตัวละครได้ชัดเหลือเกิน ยิ่งตัวละคนของครูนี่เห็นชัดถึงความเกลียดชังและความเสียใจเลย

ที่ทรงพลังอีกอย่างคือพวกภาพ แสง สี เสียง ตอนนี้เรายังคงนั่งฟังเพลง Last Flowers วนซ้ำไปซ้ำมาอยู่เลย ฃาพสวยมากๆๆๆๆๆๆ มันหม่นหมองมันมืดมัวมันอึดอัด คือโทนสีอารมณ์ภาพมันหม่นหมองมากจริงๆ ซึ่งดีนะเพราะมันยิ่งเข้ากับอารมณ์ของเรื่องยิ่งไปอีก ภาพบางทีมันก็ให้อารมณ์เพ้อด้วยแหละ เหมือนภาพที่ปรับ contrast มา ยิ่งบวกกับเพลง การแสดง พล็อตเรื่องก็อืม เจ็บปวดสุดๆ

สรุปเราแนะนำว่าทุกคนควรดู มันดีจริงๆ มันสะท้อนภาพสังคมได้อย่างดีโดยเฉพาะสังคมครอบครัวที่แหลกสลาย ภาพ เพลง นักแสดง บท ดีทุกอย่างจริงๆค่ะ