บทเรียนในความมืด Dialogue in the Dark

ถ้าฉันมองไม่เห็น จะเป็นอย่างไร

การเดินทางมาก็ง่ายนิดเดียวค่ะ นิทรรศการบทเรียนในความมืด ตั้งอยู่ที่ชั้น 4 อาคารจามจุรีสแควร์ สามย่าน เรานั้งรถเมล์สาย 4 ไปถึงที่เลย สะดวกมาก เรารู้จักที่นี่จากเพื่อนและพี่ค่ะ ไปมาสองครั้งแล้วอยากแชร์ประสบการณ์ให้ทุก ๆ คน เพื่อนเราที่เคยไปมาบอกเหมือนกันว่าควรไปซักครั้ง

ค่าเข้าชมราคานักเรียน นักศึกษาปริญญาตรี 50บาท และราคาผู้ใหญ่ 90บาท (ราคาถูกมาก ๆ) ห้ามถ่ายรูปข้างในนะคะ เปิดให้เข้าชมเป็นรอบ ๆ จำเวลาที่แน่นอนไม่ได้แต่น่าจะประมาณ 10 กว่านาที (รอไม่นานเลย เดินเล่นในห้างแป๊ปเดียวก็ได้เวลาแล้วค่า) ตอนที่เราไปคนน้อยมากเลยค่ะ พอถึงเวลา เจ้าหน้าที่ก็จะมาอธิบายข้อควรปฏิบัติให้ฟังและแจกไม้เท้าให้คนละอัน จำได้ว่ามีล็อกเกอร์ให้ฝากของนะคะ โทรศัพท์ กระเป๋าเงิน สัมภาระต่าง ๆ แต่ควรพกเงินเข้าไปเพราะข้างในจะมีกิจกรรม โดยเป็นการจำลองสถานการณ์เวลาซื้อของค่ะ เช่น การจ่ายเงิน ทอนเงิน มีเครื่องดื่มและขนมหลายอย่างเลย นั่งกินในห้องก็ได้นะคะ มีโซฟาให้นั้ง แอร์เย็นสบาย

ตอนนั้นเราไปกับเพื่อนกลุ่มค่อนข้างใหญ่เลย จำกัดการเข้าชมได้รอบละไม่เกิน 8 คน เดินเรียงแถวตรง พอเข้าไปด้านในจะเป็นส่วนของทางเดิน ส่วนนั้นจะมืดมาก ๆ ค่ะ ลองหลับตาดูซักพักนะคะ ในห้องนั้นจะมืดกว่าตอนที่เราหลับตา งงล่ะสิ5555 เดินไปอีกนิดเดียวเราจะเจอกับพี่ไกด์ที่จะคอยนำทางและชวนคุยค่ะ ไกด์ของกลุ่มเราชื่อพี่ริท (ไม่แน่ใจว่าสะกดถูกมั้ย) พี่เค้าตลกมาก ๆ อัธยาศัยดีคุยกันเฮฮา บรรยากาศสบาย ๆ เลยค่ะ ถึงจะมืดจนมองอะไรไม่เห็นแต่รับรองว่าปลอดภัย (อาจจะต้องระวังเรื่องการเดินนิดนึงนะคะ เราสะดุดบ่อย55) ส่วนใหญ่จะใช้การคลำ ๆ ผนังและจับมือเพื่อนเดิน ภายในเราจะเจอกับหลาย ๆ สถานการณ์ในชีวิตประจำวันเพียงแค่เราจะมองไม่เห็น พี่ไกด์จะคอยถามค่ะว่าที่นี่คือที่ไหน ของสิ่งนี้นี้คืออะไร เสียงนี้คือเสียงอะไร เราก็ต้องใช้ประสาทสัมผัสที่เหลืออยู่ไม่ว่าจะเป็น การฟัง การดม การสัมผัส ไม่แน่ใจนะคะว่ามีการชิมด้วยมั้ย และทายดูสนุกดีค่ะถูกบ้างผิด

Spoiler: รู้แล้วเดี๋ยวไม่สนุกน้า

เป็นการจำลองว่าเราการเดินอยู่บนทางเท้า เป็นถนนที่มีการจราจร ตลาดนัด ห้องภายในบ้าน และอื่น ๆ เราจะได้ใช้จินตนาการ มีให้นั่งรถด้วยค่ะตื่นเต้นและหวาดเสียวเบา ๆ (ลองไปนั่งดูนะคะว่ารถอะไร555)

Spoiler: ไปมาก่อนแล้วค่อยอ่านส่วนนี้นะค้า

พี่ไกด์ของที่นี่ทุกคนจะเป็นผู้พิการทางสายตานะคะ ตอนที่เฉลยนี่อึ้งเลย บางคนก็เป็นโดยกำเนิด บางคนก็เพราะอุบัติเหตุ เราสามารถนั่งคุยแล้วถามคำถามอะไรก็ได้ที่เราอยากรู้ เช่น เวลาขึ้น BTS เป็นอย่างไร พี่เค้าเล่าเรื่องให้ฟังว่าเคยขึ้นบีทีเอส แล้วก็ใช้ไม้เท้า พอมีคนยืนขวางทางพี่เค้าก็บอกประมาณว่าขอทางหน่อยครับ แต่คนที่ยืนขวางก็ไม่หลบพี่เค้าก็หงุดหงิดนิด ๆ แต่ภายหลังก็รู้ว่าคน ๆ นั้นเป็นผู้พิการทางการได้ยิน ตอนพี่เค้าเล่าก็ดูฮา ๆ นะคะไม่ได้จริงจังหรือโกรธอะไร

เพื่อนเราถามพี่ไกด์ประโยคนึงว่า “คนตาบอดฝันได้มั้ย” เราไม่รู้ว่ามันเสียมารยาทหรือเปล่าแต่พี่เขาก็ตอบว่า “ฝันได้ครับ”

จากที่คุย ๆ กันมา คนพิการทางสายตาอยากให้คนอื่นคิดว่าพวกเขาเป็นคนธรรมดานะคะ ไม่ต้องรู้สึกสงสารเขา

เป็นนิทรรศการที่เราประทับใจมาก ๆ เลยค่ะ พูดได้เต็มปากเลยว่าซักครั้งในชีวิตควรไปสัมผัสประสบการณ์นี้จริง ๆ เปิดทุกวันด้วยนะคะ

เราเคยไปมาคะ มันดีมากๆจริงๆ ตอนแรกเพื่อนชวนไป เราก็งง ว่ามันคืออะไร ไม่เคยได้ยิน เพื่อนเราไม่ได้สปอยเราเลย ตอนแรกเขาก็ขอให้ถอดแว่น เพราะ เราสายตาสั้นคะ เราก็รู้สึกแปลกๆ ตอนแรกก็ไม่ยอมถอดเพราะไม่เคยไปไหนไม่มีแว่นเลย เขาบอกว่าพอเข้าไปข้างใน สายตาทุกคนเท่ากันคะ คือมันเป็นอย่างงั้นจริงๆในห้องมือดมากก มองไม่เห็นแม้กระทั้งมือตัวเอง ตอนแรกเรากลัวหลงมาก เพราะไม่รู้มันคืออะไรที่ไหนเลย แต่พี่ไกล์เป็นคนเดียว ที่หาเราเจอ เราก็งงนึกว่าพี่มีเครื่องจับอะไรแบบนี้ ตอนเฉลยเราอึ้งเลยพี่เขาตาบอดคะ มันสอนอะไรเราเยอะแยะเลย แบบมันลำบากมากจริงๆ นั้งคุยกับพี่เขาอยู่สักพัก มันทำให้เรารู้ว่าเราโชคดีแค่ไหนจริงๆคะ ประทับใจมากเลยคะ ความรู้สึกเดียวคือ อยากเห็นมันตอนเปิดไฟมากๆจริงๆคะ