เพื่อนสนิท

เป็นเรื่องราวของหนุ่มกรุงเทพที่แสนจะขี้อาย(หมู/ไข่ย้อย) ได้มีโอกาสไปเรียนที่เชียงใหม่ และตกหลุมรักเพื่อนสนิทของตัวเองที่เรียนคณะเดียวกัน หลังจากบอกรักเพื่อน(ดากานดา)ก็หนีรักไปพักใจที่เกาะพะงัน แล้วพบกับพยาบาลสาว(นุ้ย) ส่วนตัวแล้วไม่เคยอ่านหนังสือเรื่อง”กล่องไปรษณีย์สีแดง” นักแสดงเล่นได้อิน โดยเฉพาะไข่ย้อย(ซันนี่)แสดงได้ดี แอบรักแต่ทำอะไรมากไม่ได้ แสดงออกมากไม่ได้ ทำให้รู้สึกอินตาม ในส่วนของดากานดา “นุ่น ศิรพันธ์” ทำให้รู้สึกได้ว่าเธอคือ ดากานดาจริงๆ การตัดต่อฉากตั้งแต่ตอนเรียนปี1 สลับกับเหตุการณ์ปัจจุบันระหว่างที่ไข้ย้อยอยู่เกาะพะงันทำได้ดี มีการเล่นกิมมิคบางอย่างทำให้สองส่วนต่อเนื่องกัน

เพลงประกอบภาพยนตร์เป็นเพลงเก่าแต่นำมาcoverใหม่โดย บอย พีชเมคเกอร์ ซึ่งเข้ากับเนื้อหาของหนังมากๆ

ส่วนตัวให้9/10 เพราะตอนจบค่อนข้างกำกวม ไม่แน่ใจว่าดากานดารักไข่ย้อยเหมือนกันหรือไม่ โดยรวมถือว่าประทับใจ ถือว่าเป็นหนึ่งในหนังในตำนานของ GTH อีกเรื่องนึงที่ทุกคนต้องรู้จัก

จากปลายปากกาสู่แผ่นฟิล์ม เสน่ห์ของภาพยนตร์เรื่องนี้น่าหอมหวนจนสร้างชื่อเสียงให้กับนักแสดงหลายคน ด้วยเรื่องราวง่าย ๆ แต่กินใจ ความรักบนมิตรภาพที่เกิดขึ้นกับหลายต่อหลายคน ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าไปนั่งอยู่ในใจใครต่อใครมากกมายโดยที่ไม่ต้องมีฉากหวือหวา น่าตกใจ เหมือนอย่างเรื่องอื่น

การใช้ชีวิตที่ห่างไกลบ้านในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยของพระเอก ที่บังเอิญพบกับความผูกพันก่อให้เกิดความรักระหว่าง หมู กับ ดากานดา ประเด็น sensitive ที่เล่นกับความรู้สึกของผู้ชม ทำให้เหมือนเป้นส่วนหนึ่งในเรื่องราว

ประโยคเด็ด "ดากานดา ฉันรักแกว่ะ" กลายเป็นประโยคสุดฮิต ของการบอกรักเพื่อนสนิท บรรยากาศใต้ต้นชงโคยิ่งช่วยสร้างความรู้สึกของทั้งสองตัวละครให้สื่อถึงผู้ชมได้ดีอีกด้วย

พยาบาลนุ้ยความรักครั้งใหม่ที่สดใสและสวยงาม เป็นเครื่องเตือนให้เรารักคนที่รักเราดีกว่า มิตรภาพและความผูกพันที่เกิดขึ้นแม้จะเป็นช่วงเวลาที่สั้นกว่า แต่ก็มีมากพอที่จะทำให้หมูเลือกที่จะกลับไปรักนุ้ย

ไดอารี่และโปสการ์ดจากหมูที่เขียนส่งให้ดากานดาเสมือนกล่องความทรงจำของทั้งสองตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้ายที่พบกัน ความรักที่เหมือนเส้นขนานที่ไม่บรรจบแต่ยังคงสวยงามทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ตราตรึงอยู่ในใจใครอีกหลายคน

กล่องไปรษณีย์สีแดง

ผมได้รับหนังสือ เรื่อง กล่องไปรษณีย์สีแดง ซึ่งเขียนโดย คุณอภิชาติ เพชรลีลา จากผู้หญิงคนหนึ่งหลังจากดูหนังเรื่อง เพื่อนสนิท จบแล้ว(ซึ่งย้อนเวลาไปนานมาก)

หนังสือเล่มนี้คือแรงบันดาลใจที่ทำให้ พี่ เอส
คมกฤษ ตรีวิมล ผู้กำกับที่มีนามสกุล แฟนฉัน
ต่อท้าย สร้างหนังเรื่องนี้ขึ้นมา

ถ้าใครเคยอ่านจะทราบว่า หนังสือเล่มนี้ เป็นการเขียนโปสการ์ดจากไข่ย้อย (หมู) ถึงดากานดา เพื่อเล่าสิ่งต่างๆที่ตัวเองพบเจอที่พะงัน ให้
ดากานดา ฟัง ซึ่งพี่เอสและทีมเขียนบทสามารถรังสรรค์ออกมาให้เป็นหนังความยาวเกือบ 2 ชั่วโมงได้อย่างสุดยอด


หนี


มันคือเรื่องของการหนี

การหนี อาจไม่ได้เป็นวิธีการแก้ปัญหาของคนสิ้นคิดเสมอไป แต่การหนี อาจเป็นวิธีแรกๆที่เราคิดได้เมื่อเจอปัญหา

เหมือนถอยออกมาตั้งหลัก โดยคาดหวังว่า จะคิดทางออกที่ดีๆได้ในภายหลัง

บางครั้งคิดได้ แต่งบางอาจคิดไม่ออก แต่อย่างน้อยเราก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้น

หมู ก็เช่นกัน เขาเลือกที่จะหนี เพราะคิดว่ามันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาจะทำได้

หากแต่สิ่งที่เขาหนี มันคือความรู้สึกของตัวเอง

ซึ่งแม้จะหนีไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียว มันก็ไม่เคยไปไหน

เขาไม่รู้เลย ว่าแท้จริงแล้ว เขาพามันไปทุกที่ที่เขาไป


หนีรักปะรัก


คนบางคนเมื่อผิดหวังอะไรสักอย่าง ก็ยากที่กลับไปหวังในสิ่งๆนั้นอีก

หมู มันคือตัวแทนของคนประเภทนั้น

และมันพร้อมจะหนีอีกครั้งหากรู้สึกว่า ความรู้สึกเดิมๆเขามาทักทาย

แต่การได้พบ นุ้ย ที่พะงัน เหมือนเป็นการตอกย้ำว่า

ไม่มีใครหนีพ้นได้จากความรัก

บทสรุป

ไม่ใครรู้บทสรุปหลังการตัดสินใจได้ทุกครั้ง

และไม่มีใครบอกได้ว่า

หลังการตัดสินใจในเรื่องเดิมอีกครั้ง ผลลัพธ์จะเหมือนเดิมหรือไม่

ประโยค

"แกมาบอกอะไรป่านนี้" ที่ดากานดาพูดกับหมู

อาจมีขึ้นเพื่อ ให้หมู ได้พูดประโยค

"เอาหนังสือมาคืน"

กับนุ้ย ก็เป็นได้



ด้วยมิตรภาพ
'พล มูฟวี่ ไรเดอร์
311258

คะแนน
10/10